ghost story

1. Talk to Ghost of a Surapc.get_map_index() == 73
2. Talk to Ghost of a Warrior
3. Talk to Ghost of a Surapc.get_map_index() == 73

Geest van een Sura:

Ben jij een geest?

Nee, ik ben de paus... Natuurlijk ben ik een geest! Ben je blind geworden of zo?

Help! Een geest!

Aanschouw, een onverschrokken krijger! Booo!!

Wie ben je?

Mijn naam is Akuma. I was ooit een groots strijder, sommigen zeggen zelfs de beste van mijn tijd. Ik geloofde er zelfs in! Maar kijk mij nu eens. Kijk wat er achterbleef nadat ik de grot vond... en erdoor stierf.

Ben je bekend met de geschiedenis van deze plaats?

Oh, ik weet wat er toen gebeurd is. Ik heb het voor een lange tijd onderzocht, geprobeerd wat de reden was achter al dit, en geprobeerd de grot te vinden. En sinds mijn dood heb ik heel veel tijd gehad om daarover na te denken. Vraag me maar wat je wil weten!

Wat is dit voor een portaal?

Deze portaal leidt naar de kamer van de duistere draak, naar de gesneuvelde God Beran-Setaou. De portaal kan worden geactiveerd met een magische sleutel, alleen de Beran-Setaou troepen kunnen die krijgen...

De Drie Goden

Eens in de zoveel tijd vormden de drie goddelijke broers en zus de grondvesting van het wezenlijke zijn. Bahar-Taraji, de Godin der Creatie, was de jongste van de drie. Haar taak was om nieuwe wezens te creren - waar ze ook ging, bloemen bloesemden en leven bloeide.

De oudste broer heette Beran-Setaou. Hij was verantwoordelijk voor het einde van levens en voor de dood. Wanneer een levenscyclus aan zijn einde was, scheidde hij lichaam en ziel van een ander en leidde hij de ziel naar het hiernamaals. Dit leidde tot een ferme cyclus van het worden en het heengaan - de fundamenten van alle leven.

De middelste broer was Baljit-Elvedin. Als God van de Instandhouding bedaarde hij zijn broer en zus, en zorgde hij voor een eeuwige cirkel van het leven voor de wezens van de aarde. Hij was bijvoorbeeld aangewezen om te zorgen voor het komen en gaan van de vier getijden.

De Ruzie

In tijden van nood smeekte het volk bij de drie goden voor hulp. Jammer genoeg waren de mensen angstig, en ze waren tegen Beran-Setaou. Ze zagen niet in dat er net als licht en duister een evenwicht moest zijn, en dat hij de taak had het tegendeel te zijn van de creatie.

Voor een lange tijd negeerde de god het, maar in de loop der jaren groeide jaloezie in hem, die langzamerhand veranderde in haat en kwaadwilligheid. In eerste instantie koelt hij af door oorlog en ziekte te verspreiden over het volk. Dit werkte echter averechts. De afkeer van het volk werd alleen maar erger, het bidden aan Bahar-Taraji nam alleen maar toe. En zo kwam er een kwade cirkel die tot ondergang leidde.

Toen de woede van de god zo intens werd dat hij deze niet langer in toom kon houden, gebeurde er iets ongelooflijks. Hij vermoorde zijn zus, de lievelinge van het volk. Deze daad was allesbehalve uitgelokt, omdat ze op deze dag haar broer met evenveel liefde behandelde als dat ze daarvoor deed. Hij keek in haar liefdadige ogen, en nam haar leven toch.

De Nasleep

De dood van Bahar-Taraji had vreselijke gevolgen voor de wereld van de goden, maar zeker voor de mensenwereld. Een lange koude winter volgde, die de wezens in zee en aan de kust ter dood bracht. De aarde bevroor zo ferm dat stenen spleten en zelfs de oudste bomen verwelkten.

Jonge mensen en dieren stierven en toen het eindelijk warmer werd, daalde het geboortecijfer naar lager dan ooit tevoren. Het land was te verzwakt om alle volwassenen gevoed te houden, laat staan om nieuw leven te voeden. Hoop was samen met het leven verdwenen, en ze hadden beiden veel tijd nodig om te herstellen.

Zelfs de goden leden eronder, al echter de tijd langzamer gaat voor hen dan voor mensen. Beran-Setaou trok zich terug en zocht stilte en rust, toen hij eindelijk doorhad wat voor vreselijks hij verricht had. Verwoestende spijt en diepe genoegdoening worstelden in zijn ziel - tot deze laatstgenoemde de mentale strijd won. Zijn hart veranderde in ijs en de God der Ontbinding werd de God van IJs en Koelte, van de Haat en van de Angst.

De Strijd

Baljit-Elvedin, God van de Instandhouding, treurde een lange tijd voor zijn zuster. En toen zijn strak gespannen klauwen van pijn eindelijk grip om de wereld heen verloren, ging hij op zoek naar zijn broer. Nuchterheid en wijsheid domineerden nog steeds zijn levenspad en wist, ondanks zijn betreuren, dat leven niet in onevenwicht konden blijven.

Hij volgde zijn broers spoor en na vele lange jaren, vond hij hem uiteindelijk in zijn grot van ijs, haar en stilte, ver weg van ieder ander teken van leven. Baljit-Elvedin deed wat hij moest doen; hij vroeg een duel aan bij zijn broer. Beran-Setaou was zo ver van zijn pad der gerechtigheid ontspoord, dat hij geen seconde aarzelde...

De strijd was gruwelijk en boven alle omvang. Baljit-Elvedin won de strijd. Hij bleef kalm en trouw aan zijn moraal, en doodde zijn broer niet. Wel pakte hij zijn krachten af, en sloot hem op in de grot. Zo kwam hij vast te zitten met alle monsters die hij gecreerd had sindsdien, in de laatste paar eeuwen.

Ik heb genoeg gehoord.

Moge jouw lotsbestemming anders zijn dan de mijne. Veel succes!

Geest van een krijger:

Waarom ben je doorschijnend?

Waarom denk je!? Ik ben een geest, en heb vele jaren gevangen gezeten in een steen...

Help! Een geest!

Juist... Een geest. Ren weg, snel, voordat ik je op eet!

Wie ben je?

Ooit was ik een huurling, een simpel man. Mijn ouders waren boeren. Ik wilde echter niet hetzelfde werk doen als de rest van mijn familie, dus ging ik bij het leger. Het was moeilijk en bloederig, maar het was niet allemaal slecht. Uiteindelijk werd ik het commanderen van die goed-voor-niets mensen zat, en ben ik weggegaan. Toen leidde het lot me naar deze duistere plaats.

Ken je het verhaal van de grot?

Nee, dat ken ik niet. Ik denk dat ik gewoon niet veel geluk had. Nadat ik het leger verlaten had, wilde ik me verstoppen in de bergen en stuitte ik op deze grot. Het was al een beetje raar vanaf het begin, maar ik was optimistisch en de grot leek verlaten. Een paar dagen later werd ik het slachtoffer van een ongelooflijke strijd. Als je wil, vertel ik je erover.

Het Begin van de Strijd.

Op een dag - ik was gewoon wat wortels aan het verzamelen aan de berg - verscheen er een zilveren draak uit de hemel. Ik dacht eerst dat hij op mij uit was, maar hij zag me niet eens! Hij was volledig gefocust op de ingang van de grot. Zonder te verlangzamen scheerde hij over de vallei en vloog de grot in.

Toen werd het wat rustiger, en ik wist niet wat te doen. Al mijn uitrusting lag in de grot, maar ik wilde natuurlijk niet bij de draak in de buurt komen! Toen schudde de grond hevig, en een geraas klonk uit de diepte van de grot - maar tot mijn ongeloof was het niet ››n stem, maar twee! Kort daarna schoten twee draken uit de grot - een zilveren met direct daarachter een blauwe.

Een bijna onbeschrijfbare strijd volgde tussen de twee draken. Ze scheurden elkaars lichamen, kwamen vast te zitten in een greep van de ander, en zetten hun tanden in elkaars nekken... Het regende bloed... Maar geen van de twee verloor ook maar even zijn concentratie.

Het Einde van de Strijd

Beide draken rolden door de bergen als donder en bliksem - dit zorgde voor aardverschuivingen en chaos overal in de buurt. Bliksem schroeide de mond van de blauwe draak, ijzige hagel perforeerde de vleugel van de zilveren draak. De dikke ijskorst die de aarde al jaren bedekte, smolt onder deze woeste aanval en liet een modderige rest achter. Ik verstopte me achter een rotsblok, versteend maar niet in staat om het zicht voor me te negeren.

Het nam uren de tijd voordat hun krachten begonnen te minderen. En toen zag ik eindelijk mijn kans. Ik scheurde weg van het gebeuren, de vallei in om mijn uitrusting uit de grot te halen. En toen verzegelde ik mijn lot. Ik was alweer op weg terug toen beide draken de bergen uit schoten, de blauwe voorop. Hij leed aan verschrikkelijke schade.

Net voordat ze de rot in zouden verdwijnen, haalde de zilveren draak hem in. Toen gebeurde er iets enorm raars: de lucht begon te flikkeren, het werd ineens heel droog, en een werveling van energie kwam te voorschijn, waarin de blauwe draak opgesloten werd. Hij begon te brullen van pijn en woede... Hij begon ook langzaam te krimpen... Zijn gebrul werd zachter en zijn schalen verloren hun glans voordat ze dof en bot werden.

Uiteindelijk liet de zilveren draak de ander vrij in de grot. Met zijn laatste krachten kroop hij verder onder de berg. De zilveren draak echter ging verder en het lukte hem om een krachtige magische storm los te laten, die de grot verzegelde met een energetische barrišre en een deel van de grot liet instorten. De duistere draak en ik zaten opgesloten. Verdoemd tot een miserabele en verschrikkelijke dood aan uithongering...

Ik heb genoeg gehoord.

Bedankt voor het luisteren. De laatste duizend jaren zijn echt eenzaam geweest...